Εκκλησία

Τρίβουν τα χέρια τους οι εχθροί της πίστης μας! – Βαρθολομαίος-Κύριλλος προσβάλλουν τους Χριστιανούς με τις δηλώσεις τους

Οι μεν γιόρταζαν τα Θεοφάνεια, οι δε τα Χριστούγεννα και η Παγκόσμια Ορθοδοξία “σταυρωνόταν” από τους προσωπικούς εγωισμούς και τα εξωεκκλησιαστικά συμφέροντα!

Ο λόγος για τους Πατριάρχες Βαρθολομαίο και Κύριλλο οι οποίοι μετέφεραν την κόντρα τους για το ουκρανικό, η οποία έχει πληγώσει ολόκληρη την Ορθοδοξία, στα εορταστικά μηνύματά τους προσβάλλοντας κάθε νοήμονα και μη φανατισμένο Χριστιανό!

Ο ένας από την Πόλη έστειλε μήνυμα με υπονοούμενα στο περιθώριο των εορτασμών για τα Άγια Θεοφάνεια πως “εις το σταυροαναστάσιμον Φανάριον φυλάσσομεν την ακοίμητον κανδήλαν, την οποίαν εφύλαξαν οι Πατέρες μας αεί λάμπουσαν και φωταυγή”, ενώ την προηγούμενη μέρα είχε επιτεθεί και στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων.

Ο άλλος από την Μόσχα στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά του έριξε τα “καρφιά” του λέγοντας:

Μήπως συμβαίνει ὅτι ἡ πηγὴ τῆς ἀληθείας δὲν καθίσταται δι’ἡμᾶς ὁ Κύριος καὶ αἱ ἅγιαι ἐντολαὶ Αὐτοῦ, ἀλλὰ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι; Μήπως σκανδαλίζωμεν τοὺς ἄλλους, παρουσιάζοντες ὡς ἀλήθειαν τοὺς ἰδικοὺς ἡμῶν συλλογισμοὺς, μήπως σκίζωμεν τὸν χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ διὰ τῶν φιλοδόξων ἡμῶν ἐνεργειῶν, μήπως σπείρωμεν τοὺς σπόρους τῆς διχονοίας καὶ μεμψιμοιρίας ἀνάμεσα εἰς τοὺς ὁμοδόξους ἀδελφούς;

Ἀτενίζοντας τώρα εἰς τὸ Θεῖον Βρέφος Χριστόν, τοποθετῶντας τὸν ἑαυτὸν πρόσωπον μὲ πρόσωπον ἔναντι τῆς θείας ἀληθείας, ἂς ἀποθέσωμεν τὸν ὄγκον παθημάτων καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν (Ἑβρ. 12, 1), ἀναπέμψωμεν θερμὰς δεήσεις ὑπὲρ ἐνισχύσεως τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ αὐξήσεως τῆς ἀγάπης, ἐνθυμούμενοι ὅτι ἡ ἀγάπη χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ… οὐ φυσιοῦται…οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς…οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ…πάντα στέγει, πάντα πιστεύει (Α’ Κορ. 13, 4-7)”

Πάντως η επέτειος της παράδοσης του Τόμου στους Ουκρανούς της νέας εκκλησίας ήταν υποτονική και δεν συνοδεύτηκε από ιδιαίτερη επιτυχία, απουσία και του Επιφάνιου, και με την παρουσία απλά του Μακάριου, ο οποίος δεν έχει και ιδιαίτερο ρόλο στα τεκταινόμενα της νέας εκκλησίας και έμοιαζε περισσότερο με διακοσμητικό στοιχείο στις εκδηλώσεις και σαν κάποιου είδους υποχρέωση να παραβρεθεί κάποιος από την νέα ουκρανική εκκλησία για να υπάρξει κάποια θύμηση της παράδοσης του Τόμου.