Εθνικά Θέματα

Τουρκάλα δημοσιογράφος ξεμπροστιάζει τα εγκλήματα κατά γυναικών-παιδιών στην Κύπρο-Διεθνές δικαστήριο για την εισβολή

Η Democracy Today, μια ΜΚΟ που εστιάζει σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διοργάνωσε το ετήσιο διεθνές συνέδριό της στην πρωτεύουσα της Αρμενίας, Ερεβάν.

Αυτό ήταν μέρος μιας συνεργασίας με την Ομάδα Εργασίας (WG) στην περιοχή του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Η φετινή ατζέντα του συνεδρίου ήταν «εκτοπισμός των γυναικών: συνέπειες για το φύλο και αναζήτηση βιώσιμων λύσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Η Uzay Bulut ανέφερε σχετικά: “προσκλήθηκα να συμμετάσχω στο συνέδριο και το θέμα μου ήταν «η περίπτωση της Κύπρου: Τουρκική κατοχή και τα ατιμώρητα εγκλήματα κατά γυναικών και παιδιών».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας μου: «Χωρικοί που εκδιώχθηκαν από σπίτια της Κύπρου κατηγορούν για φόνο και βιασμό τους Τούρκους στρατιώτες», αυτός ήταν ο τίτλος ενός ρεπορτάζ των New York Times στις 6 Αυγούστου 1974 που κάλυπτε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο.

Το άρθρο ανέφερε: «Ελληνοκύπριοι από μικρά χωριά γύρω από την Κερύνεια διηγήθηκαν ιστορίες δολοφονιών, βιασμών και λεηλασιών από τον Τουρκικό Στρατό μετά την εισβολή του στην Κύπρο.

Οι χωρικοί αυτοί ήταν μεταξύ των 20.000 αμάχων που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους από τους Τούρκους κατά μήκος της βόρειας ακτής του νησιού. Ένας άντρας με δακρυσμένα μάτια είπε πώς η γυναίκα του και τα δύο μικρά παιδιά πυροβολήθηκαν μπροστά στα μάτια του από Τούρκους στρατιώτες που συγκέντρωσαν τους χωρικούς στην πλατεία του χωριού πριν τους πυροβολήσουν.

Μια παντρεμένη γυναίκα της οποίας ο σύζυγος πυροβολήθηκε από τους Τούρκους και μια νεαρή κοπέλα που είδε τον αρραβωνιαστικό της να πυροβολείται διηγήθηκαν πώς στη συνέχεια βιάστηκαν υπό την απειλή όπλου από Τούρκους στρατιώτες.

Από τότε που ξεκίνησε η εισβολή, οι Ελληνοκύπριοι στην περιοχή της Κερύνειας έχουν καταφύγει κατά χιλιάδες σε φίλους και συγγενείς σε άλλα μέρη του νησιού.

Η κυρία Ματεΐδου είπε ότι αυτή και η οικογένειά της είχαν μόλις κοιμηθεί στις 24 Ιουλίου, μετά την έναρξη ισχύος της πρώτης κατάπαυσης του πυρός, όταν το χωριό περικυκλώθηκε από τουρκικά στρατεύματα.

«Βγήκαμε έξω με σηκωμένα τα χέρια, αλλά οι Τούρκοι άρχισαν να μας χτυπούν», είπε. «Έβγαλαν τα πάνω ρούχα του συζύγου και του πεθερού μου και τους οδήγησαν στην κοίτη του ποταμού στο χωριό. Μετά τους πυροβόλησαν. Οι γυναίκες του χωριού μεταφέρθηκαν στο σπίτι μιας Βρετανίδας που είχε εκκενωθεί, και εκεί βιάστηκαν υπό την απειλή όπλου».

Μια άλλη νεαρή γυναίκα, ηλικίας 20 ετών, η οποία αρνήθηκε να πει το όνομα της, είπε για το πώς τη βίασαν, αφού είδε τον αρραβωνιαστικό της πυροβολημένο με άλλους άνδρες στο χωριό της.

«Όταν σκοτώθηκε ο αρραβωνιαστικός μου, πετάχτηκα σε ένα χαντάκι για να κρυφτώ — τρομοκρατήθηκα», είπε, προσθέτοντας: «Καθώς ήμουν ξαπλωμένη εκεί, ένας Τούρκος στρατιώτης με άρπαξε. Με πέταξε στο έδαφος και μου έσκισε τα ρούχα. Προσπάθησα απεγνωσμένα να ξεφύγω, αλλά με κρατούσε υπό την απειλή του όπλου. Είπε ότι θα με σκότωνε». «Κάποια στιγμή ένας άλλος στρατιώτης βρήκε ένα μωρό στην αγκαλιά του. Ρώτησε ποια ήταν η μητέρα. Σκέφτηκα ότι αν έλεγα ότι είναι δικό μου μπορεί να με σώσει. Ωστόσο, όταν είπα ότι είμαι η μητέρα, το πέταξε στο έδαφος», τόνισε η ίδια.

Μετά το 1974, στην υπόθεση Κύπρος κατά Τουρκίας, οι καταγγελίες για βιασμούς ήταν μεταξύ των κατάφωρων παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διερευνήθηκαν από την τότε Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ένα όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Η έρευνα κατέληξε σε μια Έκθεση που εγκρίθηκε το 1976, αρχικά συγκαλύφθηκε, διέρρευσε στους βρετανικούς Sunday Times το 1977 και τελικά αποχαρακτηρίστηκε το 1979.

Για το θέμα των βιασμών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα: «Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι βιασμοί διεπράχθησαν από Τούρκους στρατιώτες και σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις ακόμη και από Τούρκους αξιωματικούς, ενώ δεν αφορούσαν κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις απειθαρχίας. …».

Αυτό σήμαινε ότι «με 12 ψήφους κατά μίας», ότι «τα περιστατικά βιασμού στην Κύπρο, συνιστούν «απάνθρωπη μεταχείριση» κατά την έννοια του άρθρου[άρθρο]. 3 της [Ευρωπαϊκής] Σύμβασης [για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα], η οποία καταλογίζεται στην Τουρκία».

Παρ’ όλα αυτά, ο ΟΗΕ δεν δημιούργησε ποτέ διεθνές δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου για την Κύπρο, όπως έκανε, για παράδειγμα, για την πρώην Γιουγκοσλαβία.

Πολλές γυναίκες και παιδιά που έπεσαν θύματα της τουρκικής επιθετικότητας το 1974, καθώς και τα παιδιά και τα εγγόνια τους, εξακολουθούν να είναι εκτοπισμένα και δεν μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, να προσεύχονται στις εκκλησίες όπου βαφτίστηκαν ή να επιδιώξουν μια ουσιαστική ζωή σε χώρες που έχουν έχει υποστεί εθνοκάθαρση και καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ζουν συνεχώς με τη μνήμη των πολλών ατιμώρητων εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν εναντίον τους και των οικογενειών τους.

Παρά αυτές τις πραγματικότητες, ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση (της οποίας η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλέον κράτος μέλος), η διεθνής κοινότητα και οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχουν σε μεγάλο βαθμό αποτύχει να αντιμετωπίσουν αυτά τα εγκλήματα.

Πρόκειται για μια συνεχιζόμενη αδικία που επιβάλλεται στη Κύπρο από την Τουρκία. Ωστόσο, η διασφάλιση ότι τα πιο σοβαρά εγκλήματα δεν θα μείνουν ατιμώρητα και η προώθηση του σεβασμού του διεθνούς δικαίου θα πρέπει να είναι μια από τις πρώτες ατζέντες των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

47 χρόνια μετά την εισβολή της Τουρκίας, το κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου παραμένει τόπος εγκλήματος. Είναι μια από τις μεγαλύτερες περιπτώσεις συνεχιζόμενων αποικισμών, εθνοκάθαρσης και καταστροφής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ωστόσο, με την καταπολέμηση της ατιμωρησίας – ιδιαίτερα σε σχέση με εγκλήματα κατά παιδιών και γυναικών (και με την τήρηση του κράτους δικαίου), θα μπορούσε να εξασφαλιστεί δικαιοσύνη για τα θύματα των σοβαρών παραβιάσεων της Τουρκίας κατά της Κύπρου και των παραβιάσεων σε άλλους τομείς από άλλες δυνάμεις.

Δυστυχώς, η διεθνής κοινότητα δεν φαίνεται να κατανοεί το πλήρες εύρος των θηριωδιών της Τουρκίας στην Κύπρο. Δεν γνωρίζουν –ή δεν θέλουν να γνωρίζουν– την έκταση της ατιμωρησίας που απολαμβάνει η Τουρκία και πώς έχει επηρεάσει την ευρύτερη περιοχή.

Και όσο η τουρκική κυβέρνηση δεν λογοδοτεί για τα εγκλήματά της κατά των Κυπρίων, και άλλων εθνών, γυναικών και παιδιών – θα συνεχίσει να κινδυνεύει από παρόμοια εγκλήματα και φρικαλεότητες στα χέρια επιθετικών, τυραννικών καθεστώτων.