Απόψεις, Πολιτική

Που θα σταματήσει ο «Ρουβίκωνας»; Θα πάρει σειρά εκκλησιαστικός στόχος;

Του Μάνου Χατζηγιάννη

Έχει μπουκάρει στη Βουλή, σε δημόσιες υπηρεσίες και υπουργεία και δη υψίστης εθνικής σημασίας, έχει επιτεθεί σε πρεσβείες, έχει τρομοκρατήσει ιδιώτες και σε όλα αυτά ντύνει την δράση του με την μάσκα του «ακτιβισμού». Γιατί αντάρτικο πόλεως δεν είναι επ΄ουδενί αυτό που κάνει η ομάδα που αυτοαποκαλείται “Ρουβίκωνας”και συντηρείται δυο χρόνια τώρα με τα ποτάμια ανοχής της κυβέρνησης της Αριστεράς. Μια ομάδα αυτόκλητων “Ιεροεξεταστών” της κοινωνικής και πολιτικής ζωής που και σήμερα έκαναν παρέλαση στο υπουργείο Οικονομικών.

Τι έχει μείνει; Τρία σημεία, εκ των οποίων τα δύο πλάι πλάι. Μέγαρο Μαξίμου, Προεδρικό Μέγαρο και Αρχιεπισκοπή!

Και δεδομένου πως η Ηρώδου Αττικού αστυνομοκρατείται μέρα-νύχτα όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν για να μην διασαλευτεί η νιρβάνα των αριστερών κυβερνώντων και των κολαούζων τους, στην Αρχιεπισκοπή…κάνουν τον Σταυρό τους που προς το παρόν έχουν ξεφύγει από τα σχέδια των “μπουκαδόρων” του “Ρουβίκωνα”.

Οι θέσεις της ομάδας αυτής κατά της Εκκλησίας είναι άλλωστε εκπεφρασμένες από τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2016 όταν έκαναν επιδρομή στο Γηροκομείο Πειραιώς που ανήκει στην τοπική Μητρόπολη.

Στην ανάρτησή της σε γνωστή ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου η ομάδα μιλούσε τότε για τις σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους, για την στάση της κυβέρνησης με αφορμή τη συζήτηση για τα Θρησκευτικά και άλλα τινά.

Έλεγαν λοιπόν τότε: «Αυτές τις μέρες έχει ξεσπάσει μια σκιαμαχία που έβαλε το λιθαράκι της κι αυτή, μαζί με άλλες αντίστοιχες, στο να επισκιαστεί εντελώς το νέο πολυνομοσχέδιο και να δρομολογείται ο τελικός κύκλος ιδιωτικοποιήσεων μπροστά στα μάτια όλων χωρίς να το βλέπει κανένας. Η “σύγκρουση” της κυβέρνησης με την εκκλησία είναι ένα πυροτέχνημα, μια απάτη αριστοτεχνικά στημένη για να κινητοποιήσει αντανακλαστικά ένθεν και ένθεν και να αποπροσανατολίσει. Στην πραγματικότητα το κράτος, ειδικά το ελληνικό κράτος, είναι οσμωμένο με την εκκλησιαστική ιεραρχία και ο Σύριζα σφύζει (και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς) από καθεστωτικό ρεαλισμό (…) Η εκκλησία διεκδικεί εξουσία στη νεολαία, στους άρρωστους και στους φυλακισμένους, και περισσότερο από όλα στην “τρίτη ηλικία” (…) Ένα μεγάλο μέρος της ελάχιστης δημόσιας φροντίδας στα γερασμένα άλογα του καπιταλισμού το έχουν στα χέρια τους οι παπάδες. Και η φιλανθρωπία και η ελεημοσύνη, ειδικά όταν γίνεται από μεγάλους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, κοστίζει πανάκριβα. Ενα μικρό μέρος των πόρων που εξαφανίζει η εκκλησία, άμεσα και μέσω του κράτους, γίνεται το βασικό αφήγημα αυτοεπιβεβαίωσής της. Το “φιλανθρωπικό έργο” έχει πληρωθεί πολλαπλάσια. Κι επιπλέον το “φιλανθρωπικό έργο” είναι το καλύτερο μεγάφωνο για την αντιδραστική ηθική της, για την προώθηση του εθνικισμού και της ξενοφοβίας, για όλα αυτά που της δίνουν στίγμα στο καθεστωτικό πολιτικό φάσμα».

Επομένως το αυθόρμητο ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Σε περίπτωση που ο επόμενος στόχος των αναρχομπερδεμένων του “Ρουβίκωνα” είναι εκκλησιαστικός, θα πράξει τα δέοντα η υποτιθέμενη ευνομούμενη Πολιτεία; Γιατί μπορεί να διασκεδάζουν ο Τόσκας, ο Τσακαλώτος σήμερα, ο Βούτσης τις προάλλες να βλέπουν τον “ακτιβισμό” των κουκουλοφόρων του “Ρουβίκωνα” πλην όμως δεν ξέρουμε κατά πόσο είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για την “πλάκα” κάποιων κατ΄επάγγελμα ταραχοποιων τις σχέσεις με την Εκκλησία.

Εκτός πάλι και αν υπάρχει κάποια “άτυπη συμφωνία” η Εκκλησία να μείνει εκτός αυτου΄του κρεσέντου του “Ρουβίκωνα”….